Review: 50HURTZ & Delta Heavy present Paradise Lost

Een geweldig feest hoeft niet afhankelijk te zijn van kwantiteit.

Ik ga er vanuit dat de meeste lezers wel bekend zijn met het begrip 50HURTZ. Ik ben altijd voorzichtig met aannames doen, maar deze keer is dat zeker niet onredelijk. Dit feest heeft in de afgelopen zeven jaar een flinke reputatie gekweekt onder de bass events in Nederland. Met een mix van dubstep, drum and bass, trap, crossbreed en vele andere subgenres kan jij er op rekenen dat er voor ieder wat wils is.

De afgelopen edities hebben wij van twee zalen mogen genieten. Echter bestond deze editie uit slechts één zaal. Deze verandering kwam voor velen als een verrassing. Een diverse line-up is een verwachting die jij absoluut mag hebben, want het is vrijwel altijd raak. De line-up bestond uit Obey, Dion Timmer, Delta Heavy, TC en Karimooo. Het moment dat ik deze namen onder elkaar zag staan, kreeg ik het sterk idee dat dit een ander soort ervaring zou worden dan dat wij van voorheen 50HURTZ gewend waren. De reden achter deze plotse verandering was omdat deze editie in samenwerking met Delta Heavy was. het Paradise Lost stage is een initiatief van Delta Heavy, vernoemd naar hun laatste album Paradise Lost. Er werd dus één grote show gegeven in plaats van twee zalen met bass muziek.

Bij binnenkomst werden wij meteen ontvangen door een van de residents van 50HURTZ. Obey is een DJ die buitengewoon accuraat de wensen van het publiek weet te vervullen. Ikzelf geniet altijd van de snelheid waarop hij zijn publiek heeft opgewarmd. Obey laat er geen gras over groeien en zorgt ervoor dat de avond snel volledig van start gaat. Deze local is dus ook gefixeerd op de stevige kant van dubstep.

Een korte adempauze zat er absoluut niet in, want na maar liefst anderhalf uur binnen te zijn gekomen nam Dion Timmer de decks over. Alhoewel dit een Nederlandse artiest is, is hij op schaal minder bekend in zijn vaderland dan in de Verenigde Staten. Excision heeft deze jongeman van inmiddels achttien jaar oud vanaf zijn vijftiende geholpen zijn producing skills te maximaliseren. Dit is uiteraard te horen in zijn tracks. Het fijne aan deze set vond ik toch echt de contstante afwisseling van genre. Persoonlijk spreekt riddim mij niet aan. De set van Dion zat natuurlijk goed gevuld met riddim. Gelukkig wist hij mijn enthousiasme te behouden door kort hierna te switchen naar lekker ruige deathstep of als tweede drop naar trap te switchen. Ook drum and bass was zeer aanwezig dit uur. Wij zijn in Nederland misschien nog niet allemaal zo gewend aan de Amerikaanse sound zoals die van meneer Timmer, maar na deze avond smachtten wij zeker naar meer!

Toen was het aan Delta Heavy om hun eigen show tot de max te brengen. Deze twee heren gaan al een flinke poos mee in de huidige drum and bass scéne. Dit zorgde natuurlijk voor een hoop nostalgische momenten voor de feestgangers die net zo lang van deze genre genieten. Ook Delta Heavy gebruikte de diversiteit in het publiek naar hun voordeel. De welbekende mix van dubstep en drum and bass werd hier tot een hoger niveau gebracht. Persoonlijk had ik van Delta Heavy verwacht dat het een fijne, kalme en vooral dromerige beleving zou worden. Het zat toch net even anders. Het voelde alsof ik door een verhaal werd getrokken tijdens deze set. Het ene moment was de muziek lekker ruig, vervolgens boog de sfeer naar een wat emotioneler en zachter gevoel en daarna werd je de lucht in geschoten met dromerige golven en fijne euforie in het geluid. De lichtshow speelde hier een enorme rol in mee. Dit zorgde ervoor dat twee zintuigen zo opgevuld werden, dat de andere 3 compleet overbodig werden.

TC is nou een artiest die voor mij vrij onbekend was. Toen ik eenmaal mijn research had gedaan is bij mij meerdere keren een belletje gaan rinkelen. Als jij een tijdje mee gaat in deze genre heb je TC sowieso voorbij horen komen. Dit is ook zeker een van de OG’s als het gaat om drum and bass. Natuurlijk gaan wij er ook dan weer van uit dat het een knaller van een uur gaat worden. Deze set was gefocust op drum and bass. Dit was ook wel mooi, want de dubstep liefhebbers hadden het eerste anderhalf uur helemaal opgevuld. TC heeft zichzelf absoluut bewezen en als het op deze manier doorgaat zal hij dat in de toekomst blijven doen.

Het meest confronterende moment van de avond was aangebroken. De laatste artiest begon. Dit is het uurtje dat je écht op moet gaan in de muziek en je niet moet laten afleiden door de gedachte dat je hierna alweer in de kou op de tram moet wachten. Karimooo kent het publiek van 50HURTZ zodanig goed, dat hij ons allemaal weet te hypnotiseren met zijn explosie aan snoeiharde neurofunk en crossbreed nummers. Dit monsterachtige gedaante noemen wij ook wel de Rasta-Demon. Zodra hij zijn welgekende masker op zet verandert hij in een speakersloper! Ik was zo ongelooflijk gesloopt na dit gouden setje, dat ik met een lach op mijn gezicht de tram in stapte.

Het was weer tijd om te kalmeren. Met een geslaagde nacht achter de rug moesten wij de Melkweg verlaten. Ik weet honderd procent zeker dat een tweede zaal overbodig was geweest met een brute show als deze. Het balans van genres was perfect, de interactie met de zaal was plezierig en de lichtshow was hypnotiserend. Dit is een avond die voor altijd in mijn geheugen getatoeëerd staat. Heb jij dit event helaas moeten missen? Ik raad iedereen sterk aan om de eerst volgende kans gewoon te pakken en een show van een van deze draaitafelprofessors. Het is het jouw centjes zeker waard!

Foto door Kaka Lee